Woord van afscheid voor Ruud Linssen

Woorden van afscheid voor Ruud Linssen

Van het concert des levens krijgt niemand een program. Als ik één van mijn stukken zo was begonnen had Ruud er meteen een rode streep doorheen gehaald. Te truttig. Maar hoe waar is het voor hem geworden!

Read more

Midden veertig besloot Wim Beurskens te gaan schrijven. Zoeken in zijn eigen taal naar wat hij al zijn hele leven zoekt, als voorzitter van de Passiespelen, als huisarts, als lezer, als misdienaar, als reiziger en als theoloog. Wat dan? De zin van het bestaan, die we allemaal voelen, maar niet kunnen aanraken. In een woord: verlossing.

Na dat besluit heeft hij veel gevonden en ook opnieuw gevonden, gedurende ruim twee decennia werken aan een niet gering oeuvre van columns, essays, toespraken en gedichten. Inmiddels volgt een kleine schare lezers op de voet wat hij publiceert. Deze website maakt zijn werk nu toegankelijker dan ooit. Het is tegelijk een manier om de balans op te maken. Grofweg valt het oeuvre van Wim Beurskens in twee helften uiteen: persoonlijk en beschouwend.

In de Persoonlijke stukken waarin Wim zich van zijn meest kwetsbare kant laat zien. De beschouwende stukken halen hun inspiratie van de groten zoals Teresa van Avila en Dostojewski. Hier komen ook kerkelijke kwesties aan de orde.

Veel leesplezier.

Over Wim Beurskens

Geboren in Swalmen, 1953, en er opgegroeid.
Gymnasium aan het Bisschoppelijk College van Roermond, 1965-1971.
High school in Californië, in 1971-1972.
Van 1972 tot 1979 medicijnen gestudeerd aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.
In 1980 associé in huisartsenpraktijk in Tegelen, sinds twee jaar als een eenmanspraktijk, met bovengemiddeld veel ouderen en allochtonen. Veel poliklinische psychiatrie en psychologie doet Beurskens zelf in zijn praktijk.
Van 1991 tot 1998 naar de universiteit in Nijmegen teruggegaan om er als theoloog af te studeren.
Sinds 1985 voorzitter van de Passiespelen.
In 1996 leider van het verzet tegen de herindeling van Tegelen bij Venlo.

Woord van afscheid voor Ruud Linssen
in persoonlijk

Woorden van afscheid voor Ruud Linssen

Van het concert des levens krijgt niemand een program. Als ik één van mijn stukken zo was begonnen had Ruud er meteen een rode streep doorheen gehaald. Te truttig. Maar hoe waar is het voor hem geworden!

Read more
in geloof, katholicisme, persoonlijk

Carnaval 2020

Hoe komt het toch dat in katholieke gebieden Carnaval wordt gevierd en in protestantse niet? En dat een protestant die toch Carnaval wil vieren helemaal naar het zuiden moet afreizen? Dat is een heel verhaal. De katholiek legt de lat in zijn bestaan heel erg hoog en hij weet dat hij die hoogte niet kan…

Read more
in geloof, persoonlijk

Rozenkrans

Als ik tegenwoordig een rozenkrans wil beginnen gaat ofwel de bel aan de voordeur, ofwel komt er iemand achterom binnen, ofwel er gaat één van de telefoons. Nog voordat ik een tientje af heb. Hoe komt dat nou toch? Na mijn pensionering wilde ik als kluizenaar een contemplatief leven gaan leiden. Mijzelf voorbereiden op de…

Read more
in beschouwingen, kritiek

Kafka revisited

Iemand die ik ken zit in een verzorgingshuis en als ze ’s nachts uit bed stapt gaat er een soort sirene af die zij zelf niet uit kan zetten. Het personeel komt niet altijd opdagen, omdat het weet dat zij zelf naar het toilet kan. Ze ligt al lang weer in bed als de bel…

Read more
in geloof, katholicisme, kerk

Een intellectueel in de kerk

De kerk van een benedictijner klooster in Rome, het “Russicum”, dat in de vorige eeuw van een paus toestemming heeft gekregen de Russich Orthodoxe ritus te doen, in het licht van oecumene. De mis heeft dezelfde sacramentele inhoud als die van de katholieke kerk, alleen is hij nooit veranderd qua verschijningsvorm.

Read more