In de Persoonlijke stukken waarin Wim zich van zijn meest kwetsbare kant laat zien, verhaalt over zijn eigen leven en herinneringen uiteengerafeld worden. Ze gaan over zijn familie in het hier en nu, waar zowel verdriet als geluk nooit ver zijn. Waar dood en leven zich manifesteren in dat onnavolgbare samenspel, soms heel direct in toespraken bij dierbare overledenen.

Thema's: familiegeloofislamkatholicismekerkkritiekop reispassiespelenpoezietheologietijdschriftinspiratie

Column Beurskens: Media

Sometimes I have late office hours. Those are for people who work during the day and I myself like to work irregularly, one day more, one day less. So it happens that Jet walks in unannounced and asks for some medicine for her bones. She heard about it an

Lees verder

Column over olympische Spelen

In China was dat in diezelfde tijd anders. Daar had je het idee, dat het anti-religieuze denken de bevolking nog tot in de diepste poriën zat. De mensen geloofden er zelf in. Dat maakt het voor schuilkerken extra gevaarlijk door collaborateurs en informa

Lees verder

Column Beurskens: First see and then believe

I have got everything on my left side Jan says.
Impossible, I reply, but Jan is sure about it, he has got everything at the left side of his body, like this infected thumb now. Jan is an indispensable member of our community, but when he starts to talk

Lees verder

Column Beurskens: Single-minded

Er is maar één doel en daar moet je je op richten. Eén focus, koste wat kost. En wat iedereen er ook over zegt. Het is natuurlijk spiritueel goed, als de mens zich met al zijn krachten op het goede richt.

Lees verder

Column: euthanasie

Column eerder gepubliceerd in het tijdschrift Inspiratie Wim Beurskens Op een dag kom ik bij één van mijn kankerpatiënten. Tegen de dochter die hem altijd verzorgt zegt hij ik wil even met de dokter alleen praten. En tegen mij dokter, ik wil euthanasie. Deze vraag komt niet als een verrassing. Hij heeft een ongeneeslijke vorm…

Lees verder