In de Persoonlijke stukken waarin Wim zich van zijn meest kwetsbare kant laat zien, verhaalt over zijn eigen leven en herinneringen uiteengerafeld worden. Ze gaan over zijn familie in het hier en nu, waar zowel verdriet als geluk nooit ver zijn. Waar dood en leven zich manifesteren in dat onnavolgbare samenspel, soms heel direct in toespraken bij dierbare overledenen.

Thema's: familiegeloofislamkatholicismekerkkritiekop reispassiespelenpoezietheologietijdschriftinspiratie

Column Beurskens: De doop van Joep

Deze morgen werken het weer en de plaats dus goed mee om de knoop van het bestaan te voelen. Het bestaan heeft natuurlijk geen zin voor iemand, die alleen maar denkt, en de denker, die denkt dat het wél zin heeft, heeft niet goed genoeg gedacht of is nie

Lees verder

Verslag Beurskens: zaligverklaring Josepha Stennmans

Gisteren vond de zaligverklaring plaats van moeder Josepha Stennmans in het openluchttheater de Doolhof in Tegelen, waar anders altijd de Passiespelen worden gehouden. De 3500 zitplaatsen waren allemaal bezet. Het weer was zoals niemand het zich had kunnen dromen. Daar heeft moeder Josefa voor gezorgd … zeggen de zusters. Is zoiets nu een anachronisme? Feit…

Lees verder