In de Persoonlijke stukken waarin Wim zich van zijn meest kwetsbare kant laat zien, verhaalt over zijn eigen leven en herinneringen uiteengerafeld worden. Ze gaan over zijn familie in het hier en nu, waar zowel verdriet als geluk nooit ver zijn. Waar dood en leven zich manifesteren in dat onnavolgbare samenspel, soms heel direct in toespraken bij dierbare overledenen.

Thema's: familiegeloofislamkatholicismekerkkritiekop reispassiespelenpoezietheologietijdschriftinspiratie

New column: about love

Tarari que te vi The Tiatines are an old order from the times of the Jesuits. Their church is the vast Sant’ Andrea della Valle, close to the Piazza Navona in Rome. In the hundreds of years old vaults of the monastery attached to it is the refectory where we are eating. The superior-general, Valentin…

Lees verder