In de Persoonlijke stukken waarin Wim zich van zijn meest kwetsbare kant laat zien, verhaalt over zijn eigen leven en herinneringen uiteengerafeld worden. Ze gaan over zijn familie in het hier en nu, waar zowel verdriet als geluk nooit ver zijn. Waar dood en leven zich manifesteren in dat onnavolgbare samenspel, soms heel direct in toespraken bij dierbare overledenen.

Thema's: familiegeloofislamkatholicismekerkkritiekop reispassiespelenpoezietheologietijdschriftinspiratie

Grote column: Rosenmontag

Van beneden komen de geluiden van de Zoepkoel, de “zuipkuil,” een hoogtepunt in het Venlo van de dolle dagen. Ja, het is Carnaval. Ik heb mij dit weekend een wedergeboorte beloofd. Het is tenslotte feest. Zijne Majesteit ontmoeten zoals Teresa van Avila Hem zag. Na de Passiespelen wilde het maar niet vlotten, ook al omdat…

Lees verder

Column: Vertrouwen

Dit jaar met Kerstmis kon ik maar geen thema voor mijzelf vinden, totdat ik vanmiddag een pakket met net aangekomen boeken zag liggen. Eén er van is … faith in divine unity and trust in divine providence … van Abu Hamid al-Ghazali. Ik heb het al bijna een jaar geleden besteld op voorintekening en nu…

Lees verder

Passiespelen 2010 (recensie van de voorzitter)

Het klappen begint te vroeg vandaag. Lazarus moet een goed heenkomen zoeken voor de aanstormende jeugd, die opkomt op de cue van het applaus. De klokken van de kerken zijn daarom nu maar af en toe even te horen boven de ovatie uit. Anders lijken zij eerst nog instemmend hun zegen te willen geven over…

Lees verder

2010 slottoespraak voor Passiespelers Doolhof

Vanavond laten we een stukje van onze ziel in de Doolhof achter, voorgoed. En als we over enkele dagen nog eens hier binnen wandelen, dan kunnen we die ziel hier niet meer terugvinden. Veel zal al zijn opgeruimd, de herfstbladeren waaien rond, het decor is niet meer te herkennen, de tempels hernemen hun oude macht…

Lees verder

Toespraak Passiespelers

September 2010 Bij de laatste voorstelling van de Passiespelen in 2010 hield voorzitter Wim Beurskens een toespraak voor de spelers. Hij treft het gevoel dat die dag in het Tegelse openluchttheater hangt: alles gaat voorbij. Maar: er is meer. Lees.

Lees verder

Wie mag er tot de communie? Aanvulling.

De pastoor van Reusel heeft geweigerd de communie te geven aan de prins Carnaval die praktiserend homoseksueel is.  In feite hoeft er niets te worden aangevuld aan het stukje over gescheidenen die de communie wordt geweigerd, want het gaat over hetzelfde. Het is jammer dat de publieke discussie zich beperkt tot de visie van de…

Lees verder

Column: In de Bóbbel

Vandaag rijd ik met de trein naar de Moeder Gods Sterre der Zee in Maastricht. Het landschap buiten is donker en wit met zwarte bomen. Alle leven  is eruit geweken en er hangt een ijskoude nevel. Gisteren was ik somber, omdat de kerstboom moest worden afgebroken. De beeldjes weer in de doos en het kribje…

Lees verder

Beurskens – gedicht over Fons Visser

De afgelopen maanden heeft Beurskens aan een nieuw groot gedicht gewerkt. Fons Visser. Als schrijver heeft Beurskens zich eerder opnieuw uitgevonden met een reeks gedichten. Het is niet alleen een andere vorm, als dichter laat hij ook in de inhoud een andere kant van zichzelf zien. Meer teder, kwetsbaarder dan ooit. Daarnaast hebben de gedichten ook een geheel…

Lees verder

Gedichten op een reis naar Rome

  Door de nauwe poort Geleid mij nu, O Heer. Soms, in het donker van de nacht, Dan toont Gij mij Hoe afschrikwekkend Die engte. Alleen hoop, Die steunt op niets, Alleen geloof, Dat weet van niets, Alleen liefde, Die geeft aan allen Kunnen vermogen Een lamp te zijn Voor mijn schreden, Zo onzeker.  …

Lees verder

Column Beurskens: Sich lieben lassen

De kloosterzuster op consult neemt revanche, zoals ze het zelf zegt. Een mens moet sich lieben lassen. Ik maak me veel te druk. Accepteer nou eens genade zonder er direct iets voor terug te willen doen. Als een gratis cadeau. Merkwaardig genoeg stemt het overeen met wat iemand anders me zei, dat ze namelijk vrijwel…

Lees verder